Sławni i uwielbiani, a przede wszystkim niebywale utalentowani pianiści żyją wiecznie. Melomani z całego świata mogą odtwarzać nagrania z ich udziałem lub słuchać ich utworów w interpretacji współczesnych muzyków (pianiści często są również kompozytorami). Również w polskim panteonie pianistów nie brakuje wirtuozów, którzy odnieśli sukces nie tylko w kraju, ale i daleko poza jego granicami.
Maria Szymanowska (1789-1831)
Wybitna polska pianistka i kompozytorka, autorka wielu etiud, walców, polonezów, mazurków, pieśni i nokturnów. Twórczość Szymanowskiej wywarła ogromny wpływ na Fryderyka Chopina. Pianistkę oklaskiwano w salach koncertowych w Polsce, Niemczech, Włoszech, Holandii i innych krajach europejskich. Koncertowała również na królewskich dworach w Berlinie i Londynie.
Fryderyk Chopin (1810-1849)
Jeden z najwybitniejszych kompozytorów epoki romantyzmu, a także jeden z najbardziej znanych wirtuozów muzyki fortepianowej. Spod jego pióra wyszły etiudy, mazurki, ballady i scherza, nokturny, polonezy i walce. Stworzył m.in. cykl 24 Preludiów op. 28 oraz koncerty fortepianowe e-moll op.11 i f-moll op. 21. Na cześć muzyka organizowane są krajowe i międzynarodowe festiwale muzyki chopinowskiej, a także prestiżowy Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, który odbywa się co pięć lat w Warszawie.
Aleksandra Faucher (1812-1905)
Pianistka i aktywistka społeczna. Gry na fortepianie uczyła się u samego Fryderyka Chopina, który zadedykował swojej zdolnej uczennicy skomponowany przez siebie mazurek B-dur. Po ślubie z francuskim ministrem spraw wewnętrznych dołączyła do paryskiej elity. Wysoka pozycja umożliwiła pianistce działalność filantropijną, czego przykładem było założenie przytułku dla sierot i starców.
Ludwik Grossman (1835-1915)
Ludwik Grossman zajmował się grą na fortepianie, komponowaniem, dyrygenturą i grą na organach. Gry na fortepianie uczył się w Wyższej Szkole Realnej w Kaliszu, a następnie kontynuował edukację muzyczną w Warszawie i Berlinie. Artysta został zapamiętany jako organizator wydarzeń muzycznych w Warszawie, a także członek Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, Filharmonii Warszawskiej oraz Dyrekcji Teatrów Cesarskich.
Juliusz Zarębski (1854-1885)
Pianista i kompozytor, autor wybitnego dzieła muzyki kameralnej okresu romantyzmu Kwintetu fortepianowego g-moll. Ukończył z wysokim wynikiem Konserwatorium Wiedeńskie oraz Konserwatorium Petersburskie. Studiował również w Rzymie pod okiem wybitnego węgierskiego pianisty i kompozytora, Ferenca Liszta. Koncertował w największych miastach Europy, w tym m.in. w Paryżu (gdzie zaskoczył publiczność grą na fortepianie o dwóch klawiaturach), Odessie, Kijowie, Warszawie, Rzymie, Neapolu i Londynie.
Ignacy Jan Paderewski (1860-1941)
Pianista i polityk, który wsławił się szczególnie aktywną działalnością na rzecz niepodległości Polski. Artysta odebrał wykształcenie w Warszawskim Instytucie Muzycznym, natomiast po studiach zaczął grać w Paryżu i Londynie. Ogromną popularność przyniosła mu trasa koncertowa po Stanach Zjednoczonych, dzięki której zyskał miano „króla pianistów”. Po powrocie do kraju został premierem i ministrem spraw zagranicznych RP.
Wanda Kossakowa (1879-1960)
Urodzona we Lwowie polska pianistka i pedagog. Wykształcenie muzyczne odebrała w Konserwatorium Lwowskim, gdzie uczyła się pod kierunkiem polskiego pianisty i kompozytora, profesora Ignacego Friedmana. W latach 30. prowadziła szkołę muzyczną w Sanoku, gdzie po latach została patronką tutejszej państwowej szkoły muzycznej.
Artur Rubinstein (1887-1982)
Polski pianista żydowskiego pochodzenia, który poświęcił ponad osiemdziesiąt lat swojego życia muzyce fortepianowej. Uczył się w Wyższej Szkole Muzycznej w Berlinie, gdzie pobierał też lekcje gry na fortepianie u niemieckiego pianisty Karla Heinricha Bartha. Zasłynął jako wybitny odtwórca dzieł Chopina, Brahmsa, Schuberta, Schumanna, Dvoraka, Rachmaninowa i Szymanowskiego. Koncertował ponad sześć tysięcy razy, występując u boku uznanych muzyków, orkiestr i dyrygentów.
Władysław Szpilman (1911-2000)
Polski pianista i kompozytor żydowskiego pochodzenia. Uczył się w Konserwatorium im. Fryderyka Chopina w Warszawie, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, gdzie studiował u jednego z najwybitniejszych pianistów XX wieku, Artura Schnabla. W czasie II wojny światowej został więźniem warszawskiego getta, gdzie utrzymywał się z grania w kawiarniach (towarzyszył mu pianista i prawnik, Adolf Goldfeder). W latach 60. wraz z innymi polskimi muzykami utworzył Kwintet Warszawski, z którym koncertował po całym świecie.
Stanisław Urstein (1915-1970)
Stanisław Urstein planował karierę prawniczą, jednak w pamięci melomanów zapisał się jako pianista, dyrygent i pedagog. Gry na fortepianie uczył się najpierw na prywatnych zajęciach u Józefa Turczyńskiego i Aleksandra Michałowskiego, natomiast później ukończył Szkołę Muzyczną im. M. Karłowicza w Warszawie. Podczas II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej i dołączył do Brygady Strzelców Karpackich. W latach 50. osiadł w Szczecinie, gdzie spełniał się jako pedagog w szkole muzycznej i współpracował z Filharmonią im. Mieczysława Karłowicza.
Anna Szulc-Halba (1942-2013)
Współczesna pianistka i wykładowczyni akademicka. Współpracowała z Warszawską Operą Kameralną, a także z Filharmonią im. Romualda Traugutta (gdzie była jednocześnie członkiem Rady). Pianistka poświęciła trzydzieści lat życia działalności naukowej, była również związana z Akademią Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Krystian Zimerman (ur. 1956)
Jeden z najwybitniejszych współczesnych pianistów. Jako nastoletni muzyk został laureatem prestiżowych konkursów, w tym m.in. konkursu im. Sergiusza Prokofiewa w Katowicach, Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Ludwiga van Beethovena w Hradcu oraz Konkursu Chopinowskiego w Warszawie. Współpracował z orkiestrą Berliner Philharmoniker (1976), a następnie z London Symphony Orchestra (1977). Artysta koncertował z najwybitniejszymi muzykami i zespołami na świecie, a także z uznanymi dyrygentami, takimi jak Claudio Abbado, Władimir Aszkenazi, Leonard Bernstein czy Pierre Boulez.
Ewa Pobłocka (ur. 1957)
Wybitna współczesna pianistka, od najmłodszych lat związana z muzyką i estradą. Od 5. roku życia pobierała lekcje gry na fortepianie, natomiast później uczęszczała do Szkoły Muzycznej II stopnia im. Fryderyka Chopina w Gdańsku-Wrzeszczu i Akademii Muzycznej w Gdańsku. Odbyła też studia podyplomowe w Hamburgu. W 1980 roku została laureatką X Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Kariera pianistki szybko przekroczyła granice kraju – koncertowała w całej Europie, obu Amerykach, w Azji i Australii.
Rafał Blechacz (ur. 1985)
Utalentowany współczesny polski pianista, absolwent Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy. W 2004 roku muzyk zdobył pierwszą nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Maroku, natomiast rok później został zwycięzcą XV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W bogatym portfolio artysty znajdują się liczne inne nagrody i wyróżnienia (w tym prestiżowa nagroda Gilmore Artist Award) oraz płyty nagrane z wytwórnią Deutsche Grammophon. Muzyk otrzymał również odznaczenia, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Jan Lisiecki (ur. 1995)
Pianista polskiego pochodzenia urodzony w Kanadzie. Jako 5-latek uczył się gry na fortepianie w konserwatorium w Mount Royal University w Calgary, natomiast cztery lata później odbył swój pierwszy koncert w orkiestrze. Związał się z niemiecką wytwórnią Deutsche Grammophon. Wykonania pianisty ukazały się również na płycie z koncertami Fryderyka Chopina wydanymi przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Koncertował m.in. w Ameryce Północnej (m.in w prestiżowej Carnegie Hall), Ameryce Południowej, Europie i Azji.
